Een muziekuitgever oftewel publisher is van oudsher een uitgever van bladmuziek. In de klassieke muziek, de kerkmuziek en ook in de wereld van de koren is die oude rol van de muziekuitgever nog steeds van toepassing. In de lichte muziek is de publisher veel eerder een makelaar in composities en teksten, die probeert liedjes uitgevoerd te krijgen zodat ze auteursrechten opleveren. Als de exploitatie eenmaal op gang is, controleert hij de administratie van de auteursrechten.

Voor mensen die van het schrijven van songs hun beroep hebben gemaakt is de muziekuitgever degene die contacten legt met artiesten die liedjes van anderen uitvoeren. Ook probeert hij songs geplaatst te krijgen in musicals, commercials en op filmsoundtracks. Daarnaast tracht een uitgever zijn auteurs opdrachtwerk te bezorgen, zoals het schrijven van reclametunes, jingles en leaders voor televisieprogramma’s. In de popmuziek schrijven veel bands en artiesten hun eigen songs. Ook voor hen kan de publisher een rol spelen, bijvoorbeeld door een liedje via een commercial onder de aandacht te brengen of door een financiële bijdrage aan de promotie.

In het begin van je loopbaan kun je veel baat hebben bij een actieve muziekuitgever. Gevestigde auteurs beschikken vaak zelf over voldoende contacten en hebben slechts iemand nodig die voor hen de afrekening van de auteursrechten controleert. Dat is overigens pas echt aan de orde als er sprake is van inkomsten uit het buitenland. In Nederland worden de auteursgelden verdeeld door Buma/Stemra en die doen dat over het algemeen correct. Bij exploitatie in het buitenland wordt het moeilijk om de afrekeningen te controleren. De grote uitgevers hebben daarvoor hun eigen apparaat.

De muziekuitgever krijgt voor zijn werkzaamheden een deel van de opbrengst van de auteursrechten. Normaal gesproken is dat 33,3 procent. Van inkomsten uit het buitenland eten vaak zowel een buitenlandse sub-uitgever als de Nederlandse uitgever mee. Hun aandeel samen mag maximaal 50 procent zijn. 

(2011)