Muziekopnamen worden gemaakt in een studio. Daar probeert men muziek zo goed en natuurlijk mogelijk te laten klinken. Hiervoor moeten microfoons zo dicht mogelijk bij de geluidsbron worden geplaatst. Zo voorkom je ook dat andere instrumenten via die microfoon binnenkomen. Er zijn specifieke microfoons voor specifieke instrumenten. Zelfs voor de verschillende onderdelen van een drumstel bestaan aparte microfoons, bijvoorbeeld de bassklopper voor de bassdrum en de condensatormicrofoons voor de bekkens.

De mix
Als mensen samenspelen presteert niet iedereen altijd tegelijkertijd naar beste kunnen. Daarom worden muziekopnamen gemaakt op meerdere sporen. Dan is het mogelijk bepaalde partijen later over te doen of te repareren. In de popmuziek gebeurt het ook vaak dat één persoon meerdere partijen speelt. Als alle instrumenten zijn opgenomen, worden de verschillende sporen met een mengtafel in de juiste verhoudingen gezet, zowel wat betreft volume als stereobeeld. Daarbij worden met elektronische apparatuur ook effecten als galm en echo toegevoegd. Dit noemt men de mix. Het resultaat is een opname die klinkt alsof gemaakt in een huiskamer of een concertzaal, maar spel- en geluidstechnisch beter dan in werkelijkheid mogelijk is.

Meersporen en sequencer
Muziek wordt digitaal vastgelegd op de computer. Zang en instrumenten  neem je op met een softwareversie van de meersporenrecorder. Daarnaast maakt men veel gebruik van de sequencer, een programma waarin je met je keyboard verschillende fragmenten uit een geluidenbank kunt programmeren en afspelen. In die geluidenbank zitten perfecte opnamen van alle denkbare instrumenten. Op de meeste popplaten worden de meersporenrecorder en de sequencer gecombineerd.

In de klassieke muziek en de jazz worden vaak meerdere uitvoeringen van een stuk ‘live’ opgenomen, waarna de beste passages aan elkaar worden gemonteerd. Ook daar is echter het gebruik van meersporenrecorders en het later mixen van de opnamen inmiddels gemeengoed.

Mastering
Aan het eind van een plaatsessie worden de verschillende opnamen in de goede volgorde gezet en op één volumeniveau gebracht. Daarbij bestaat de mogelijkheid de toonregeling aan te passen en er compressie aan toe te voegen. Het lijken bescheiden aanpassingen, maar in de praktijk betekenen ze een wereld van verschil. Bij commerciëlere producties wordt bij het masteren vooral geprobeerd de muziek zo ‘hard’ mogelijk te laten klinken, zodat ze op radio en televisie meer opvalt. 

(2011)