De inkomsten uit alleen plaatverkoop of auteursrechten zijn niet altijd voldoende om de investeringen in de bekendheid van een artiest terug te verdienen. Vandaar dat er vaak contracten worden afgesloten waarbij de investeerder zijn inbreng terugverdient over alle verschillende bronnen van inkomsten die een artiest heeft. Dergelijke contracten worden 360 graden deals genoemd omdat ze alle facetten van het vak omvatten: de exploitatie van de muziekopnamen, maar ook de inkomsten uit optredens, auteursrechten, sponsoring, reclame, merchandise, enzovoorts.
In hoeverre dat redelijk en zinvol is, verschilt per geval. Dat is iets wat je met een gespecialiseerde jurist moet bespreken en waar je vervolgens met de platenmaatschappij over in onderhandeling gaat.

Bij een 360 graden deal wordt ook het management een taak van de financier. Dat heeft als voordeel dat alle strategische beslissingen rond een artiest op één plek worden genomen en goed met elkaar samenhangen. Nadeel is dat de taak van de manager om alle partijen te motiveren en controleren ook in dezelfde hand terecht komt. Een conflict rond één aspect van je artiestenbestaan (bv. de boekingen) kan zo meteen vérstrekkende gevolgen hebben.

In een 360 graden deal ga je een heel uitgebreide overdracht van rechten aan. Je moet jezelf de vraag stellen of die ene firma, in de praktijk vaak die ene persoon, wel voor alle aspecten de best gekwalificeerde is. Als het voorstel om een 360 graden deal aan te gaan louter is gericht op het indammen van het risico van de financiering, kun je ook voorstellen zelf mee te investeren in de opnamekosten en een licentiedeal aan te gaan in plaats van een artiestenovereenkomst.

(2011)