Veel getalenteerde jonge musici komen na hun middelbare school voor een dilemma te staan: kiezen voor een zeker bestaan, door bijvoorbeeld economie of rechten te gaan studeren, of toch proberen je brood te verdienen in de muziek. Ook Alphons Diepenbrock maakte die afweging. Hij koos echter niet voor de piano, viool, zang of compositie. Evenmin liet hij zich verleiden tot een zogenaamd ‘verstandige’ studie, waarmee hij vrijwel verzekerd zou zijn van een goede baan. In plaats daarvan koos Diepenbrock voor zijn andere grote liefde: de klassieke talen. Het was een keuze die van grote invloed zou blijken op zijn composities.

Tijdens zijn studie maakte Diepenbrock kennis met medestudenten als Frederik van Eeden, Jacques Perk en Albert Verwey, die later faam zouden verwerven als ‘De Tachtigers’. Diepenbrock zette als eerste componist gedichten van deze literaire groep op muziek, vaak tot groot genoegen van de auteurs. Vanaf de jaren negentig waagde Diepenbrock zich ook aan grotere werken, zoals een mis voor solisten, koor en orkest.

Diepenbrock liet zich een tijdlang voornamelijk stimuleren door de Duitse cultuur. Hij was intiem bevriend met Gustav Mahler. Vanaf 1897 verschijnen echter steeds meer Franse gedichten in het liedrepertoire van Diepenbrock. Zijn compositiestijl krijgt vanaf dat moment meer helderheid en een veelal modale melodieopbouw, verwant aan composities uit de Franse romantiek. Hiermee introduceerde hij een nieuwe stijl van componeren in Nederland, die zou worden voortgezet door Willem Pijper en Hendrik Andriessen.

Astrid de Jager