Zoals jongens met bandjesaspiraties voor de spiegel staan te playbacken met een tennisracket als gitaar, daar gebruiken de meisjes voor dit doel liever een haarborstel als zangmicrofoon.

Hoe zal dat gegaan zijn bij Myriam Gaasbeek? Die moet er vroeg bij zijn geweest. Ze mag dan een prille twintiger wezen, ze klinkt alsof ze al jaren bezig is. Stond er soms een piano in het ouderlijk huis? Vast wel.

Ze zegt in haar middelbareschooltijd al in haar eentje op de piano liedjes te hebben geschreven. Later heeft ze daar wat gelijkgestemde zielen bijgezocht. Op haar zeventiende won ze al De Kunstbende. Dan kun je echt wel wat. Dat gaat verder dan simpel beginnergeluk. En de ware talenten dwingen ook nog eens het geluk af.

Een van haar eerste zelfgeschreven liedjes ooit, The Gods Must Be Crazy, werd direct de titelsong van de film Ik Omhels je Met Duizend Armen, naar het gelijknamige boek van Ronald Giphart. Dat was na tussenkomst van een erkend talentscout (dezelfde man die ooit als eerste Krezip en Ilse DeLange opviste), aan wie ze op goed geluk een demootje had toegestuurd.

Het hoge niveau heeft ze weten vast te houden, getuige de tracks I Got You en From Now On die de cut van Take Six hebben gehaald. Moderne jazzcats die gaan voor Norah Jones, Amos Lee, maar ook Amy Winehouse en John Legend, zullen zich hier evengoed in kunnen vinden als mensen die zijn grootgebracht met de Queens of jazz en soul: Billie Holiday en Aretha Franklin.