Muziek Centrum Nederland

Hanna Kulenty

Een veld met wuivende grashalmen brengt onzichtbare krachten aan het licht. Buigingen in het gras verraden het opduiken en verbreiden van golven in warrelende meanders, uitdijende vlakken, in banen die uiteen vallen en weer samenvloeien. De veranderlijke patronen van vervlechting en ontwarring nemen je aandacht zozeer in zich op, dat je er een mee wordt.

Zulke krachten zijn het ook die de cello en het accordeon in Preludium, Postludium and Psalm van Hanna Kulenty voortdrijven. Het werk uit 2007 is  genomineerd voor de Toonzettersprijs. De twee instrumenten banen zich een weg door de tijd; de weg die ze af te leggen hebben is van tevoren bepaald, maar zelden voorspelbaar. Ze gaan elk huns weegs, draaien om elkaar heen, vangen elkaar op, versmelten, komen dan weer los. Samen tasten ze de grenzen af van een wederkerig evenwicht dat hen met natuurlijke souplesse bijeen houdt.

De bewegingen in Kulenty's muziek volgen wetten die eerder intuïtief dan rationeel zijn. De complexiteit zit niet zozeer in harmonische of ritmische structuren, maar in de belevingswereld waaruit ze voortgekomen zijn, en die ze bij de luisteraar oproepen. Het zijn bewegingen die uitnodigen om er al luisterend onderdeel van te worden. Aarzeling is voor eigen risico. Voor je het weet is de kracht uitgewoed, zijn alle wervelingen verstild, zijn de klanken opgestegen tot buiten de grenzen van je waarneming.

René van Peer

3 karakteristieke uitspraken van Hanna:
  • Na lang zoeken heb ik een taal gevonden waarmee ik alles kan uitdrukken, en dat is muziek. Waarom zou ik iets zeggen over mijn muziek? Luister ernaar van het begin tot het eind, dát is wat ik te zeggen heb.
  • Intuïtie gaat boven alles. Het intellect is slechts nodig om je bewust te maken, maar zonder intuïtie is dat niet mogelijk.
  • Evenwicht houden in het leven. Als iedereen dat beheerst is het een eerlijke wereld.
Twee recensies van String Quartet No. 4 (A Cradle Song)

van de uitvoering van het Kronos Quartet performance in Carnegie Hall (NY) op 5 December 2008:

[…] But the most powerful work […] was Hanna Kulenty’s gripping String Quartet No. 4 (A Cradle Song) in which a poignant melody serves as the heart of a funereal threnody in memory of Ms. Kulenty’s daughter, who died in childhood.
Steve Smith, The New York Times, December 8, 2008    
         
[…] Listening, though, to Polish composer Hanna Kulenty’s String Quartet was a stunning experience. The song itself was a few simple measures, but as it gradually increased in complexity, we had to feel drawn into the strings themselves, the emotions, the stellar joy within the universe of its notes.
Harry Rolnick, concertonet.com, December 6, 2008

Naar boven

Hanna Kulenty
beknopt persoonlijk portret

Hanna Kulenty houdt van:
Haar kinderen; tapas eten op de Mercat de la Boqueria in Barcelona; kijken naar de mensen op Oxford Street; Groenland zien vanuit het vliegtuig

Hanna Kulenty laat zich inspireren door:
Bach, Einstein, de filosofische boodschap van Paulo Coelho.

Bookmark and Share