Wouter Snoei is niet meer weg te denken uit de wereld van de ‘elektrische muze’ in Nederland, waarbij zijn (technische) vindingrijkheid zijn muzikale originaliteit evenaart.

De composities van Wouter Snoei bestrijken het brede veld van strikt ‘synthetische’ producties tot en met de meest uiteenlopende vormen van live electronics.  Dat hij naast zijn 'geavanceerde' activiteiten ook een vooraanstaande rol speelt in de dancemuziek (in 1997, nog tijdens zijn studie, won hij de Grote Prijs van Nederland in het genre) kenmerkt hem als een van de componisten van de jongste generatie, die zich niets meer aantrekken van de onzinnige loopgravenoorlogen tussen 'ernstig' en 'licht' die het muziekdenken van de twintigste eeuw hebben verziekt.

Dramatiek
Bij Snoei tref je geen compositiesysteem aan, geen heilige formules, geen doctrines. Maar  één enkel, fundamenteel principe: dramatiek. Niet die van het klassieke toneel of wellicht die van Beethoven of Berlioz, maar een geheel andere: de klanken zelf zijn de ‘dramatis personae’, de handelende subjecten. Zij worden niet meer 'ingelast' in een van tevoren opgezet vormschema, maar zij brengen – in hun onderling wisselspel of dialoog – die vorm zelf voort.  In alle composities van Snoei kun je dit dramatisch proces heel duidelijk volgen: hun handeling is strikt muzikaal, maar niet (door een of ander 'systeem') van bovenaf opgelegd. De vorm wordt duidelijk waarneembaar door de klanken zelf en hun figuraties voortgestuwd.

Konrad Boehmer