Een multitonale hagelbui met een Haags tintje; een glijdende, uitwaaierende toon die vervormt tot iets druppelachtigs en dan transformeert tot een schraperig en kippenvel opwekkend krijtje op een schoolbord; elektronische klankvelden waarin galm, kraakjes en tikjes de hoofdrol spelen.... Kristoffer Zegers giet zijn smeltende en verglijdende elektro-akoestische klanken in bijna klassieke vormschema’s; hij zegt zelf 'op dit gebied erg van Bruckner' te zijn.

Het is eigenlijk logisch, die ogenschijnlijke tegenstelling tussen strakke structuur en vloeibaar geluid. Hij past zo in het rijtje: gevoelsarme akoestische instrumenten versus warmbloedige computers, esoterisch dromen versus opstandig schenenschoppen, abstract geluid versus concrete verhalen, op het intieme af persoonlijk versus formalistisch. En natuurlijk: goede dagen versus slechte dagen, up versus down.

Het komt allemaal samen in Flexinom III. Deze compositie – door Zegers 'een studie naar mijn eigen gevoel' genoemd en voorzien van een titel die zowel 'flexibiliteit' als 'metronoom' in zich draagt – is het expressionistische hoogtepunt van dit album. Het geluid verdiept en plat af, lijkt een tunnel in te gaan, verdoofd te raken, weg te golven en zich samen te ballen tot een piep om uiteindelijk weer te verbreden tot bijna orkestrale proporties. Er spettert en knettert van alles, drieklanken zijn rijkelijk door het klankbeeld gestrooid en een zaagtand zorgt voor reliëf. Het is een emotioneel zelfportret van een componist die zich bewust is van de invloed van zijn stemming.

Lees hier de recensies.