Muziek met een kloppend hart, een creatief leven vol reliëf en hartstocht. Voor de Nederlands-Argentijnse componist Carlos Micháns is muziek zijn leven. "Mijn muziek sleep ik overal mee naartoe, het is alles wat ik nodig heb." Dit jaar wordt Micháns zestig. Een verjaarsconcert met zijn muzikale vrienden staat gepland.

Een jaartje ouder worden, Carlos Micháns heeft er niet zoveel mee. Eigenlijk moet je op een bruisende persoonlijkheid als Carlos Micháns ook geen leeftijd plakken. Micháns staat midden in het Nederlandse muziekleven. Wie hem eenmaal ontmoet heeft zal dat niet licht vergeten. Hij initieert, hij brengt musici samen en hij enthousiasmeert. Zijn warmbloedige geestdrift resoneert door in zijn muziek, dichtkunst en open levenshouding.

Vanuit zijn geboortestad Buenos Aires kwam Carlos Micháns in de jaren tachtig naar Nederland om te studeren bij onder anderen Hans Kox, Tristan Keuris en Joep Straesser. Hij voelt zich thuis in ons kleine land. Met name in het levendige Utrecht.

'In mijn muziek wil ik nooit imiteren'

Van daaruit trekt Micháns de hele wereld over. Van alle kanten stromen creatieve invloeden binnen. India, Indonesië en Zuid-Amerika. Ook van de mensen die hij ontmoet, elders en om de hoek. "Maar in mijn muziek wil ik nooit imiteren. Tegenwoordig zie je dat componisten alle stijlen in de mixer gooien. Doseren en snoeien, dat zijn de toverwoorden. Zoals de dichter Reiner Maria Rilke in zijn gedicht Die Irren stelt: ‘alle scheidwandjes vallen weg’ en alles loopt door elkaar in één groengrijze massa."
Micháns wapent zich hiertegen door een ‘vrij strenge, gedoseerde’ compositiemethode te hanteren. "Niet te veel ideeën in je muziek proppen, dan raak je snel het spoor bijster. Verdwalen is even leuk maar je moet ook de weg terug kunnen vinden."

Micháns’ muziek heeft een ongehoord beeldende kracht. "Ik ben een visueel ingesteld persoon, ik wil sferen scheppen. Dat had ik vroeger al. Toen ik als kind de Notenkrakersuite voor het eerst hoorde maakte dat een vloed aan surrealistische beelden bij me los. Beelden die ik nu nog voor me zie." Zo heet zijn Derde Sinfonia Concertante 'Kaleidos' – ‘Mooi beeld’, uit het Grieks. Een levendige, caleidoscopische partituur vol scherp aangesneden contrasten en weidse, meditatieve panorama’s.