Hoewel Reza Namavar nog geen dertig is, componeert hij al meer dan zijn halve leven – en met veel succes. Op 8 september 2010 gaat tijdens de Gaudeamus Muziekweek in het Muziekgebouw aan 't IJ zijn nieuwste werk in première, Kraaijlook, voor saxofoonkwartet en ensemble. Het zal worden uitgevoerd door het Amstel Quartet en het Ensemble Lucilin.

In 2005 luisterde Reza Namavar naar de volledige reeks cantates van Bach – niet naar twee of drie, maar naar allemaal. Het was een ervaring die veel indruk op hem maakte en doorwerkte in zijn componeren: ‘Ik begreep niet dat sommige van die cantates niet veel bekender zijn – ongelooflijk mooie muziek. Bach kwam op dat moment heel dicht bij mij als componist te staan.’ In De trompet (2006) voor symfonieorkest, waarmee hij in die periode zijn Tweede Fase-opleiding aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag cum laude afsloot, is de invloed van Bach dan ook volop aanwezig, bijvoorbeeld aan het slot.

In zijn vroegere werken ontwierp Namavar doorgaans ‘machines’: constructies van ostinati die de vorm van een compositie bepaalden en haar met onstuitbare energie naar haar ontknoping voerden. ‘Die machines en ostinati hebben overigens niets met de Haagse School en al helemaal niets met minimal music te maken,’ zegt Namavar. ‘Het zijn eerder een soort barokmachientjes.’ De trompet is daar een voorbeeld van: het ostinato dat het werk beheerst, wordt in het eerste deel opgebouwd, krijgt tijdens de trompetsolo een transparantere bewerking en keert tenslotte in het laatste deel in vol ornaat terug.