Ferdinand Povel (13-2-1947, Haarlem) behoort tot de beste jazzsaxofonisten van ons land. Hij wordt beschouwd als een verfijnd solist die een aansprekend breed geluid koppelt aan een vloeiende, melodieuze manier van soleren. Povel is in zijn lange carrière een veelgevraagd instrumentalist (zowel op tenor- als op altsax) in orkesten en groepen en speelt met beroemde (inter)nationale artiesten als Dexter Gordon, Sarah Vaughan,  Philly Joe Jones, Kenny Clarke, Boy Edgar, John Engels, Cees Slinger en Piet Noordijk.

Sinds 1978 geeft hij ook les aan diverse conservatoria, sinds 1990 als hoofdvakdocent aan het Conservatorium van Amsterdam. Veel oud-leerlingen van hem, o.a. Toon Roos, Jasper Blom, Tineke Postma, Simon Rigter, Benjamin Herman, Joris Roelofs en Ben van Gelder  hebben inmiddels zelf een succesvolle muziekcarrière opgebouwd. Povel is op meer dan honderd elpees/cd’s te horen, maar heeft onder eigen naam slechts enkele albums uitgebracht.

1964
De naam Ferdinand Povel duikt voor het eerst op als hij op 11 augustus 1964 met het Kwartet Martin Haak het Loosdrecht Jazzconcours wint. Door critici wordt de dan zeventienjarige Povel de verrassing van het concours genoemd. Hij speelt dan pas anderhalf jaar saxofoon, maar heeft daarvoor wel al enkele jaren klarinetles gehad van Theo Loevendie. Later zal hij zeggen dat hij vond dat die prijs te vroeg kwam: hij moest nog zoveel leren en het klimaat was niet bepaald gunstig. ‘Helaas was de jazz op een dieptepunt. De Beatles waren populair. Mijn vriendjes wilden pop spelen. Of freejazz en daar had en heb ik helemáál niets mee. Jazzmuzikanten waren een halve of hele generatie ouder. Ze hadden allemaal in nachtclubs  gespeeld en rondgereisd, maar die nachtclubs waren net opgeheven. Ik heb het vak dus geleerd in de radiostudio’s.’ (bron: Gooi- & Eemlander, 2004). Na Loosdrecht krijgt hij allerlei aanbiedingen en neemt hij het besluit om beroepsmuzikant te worden. Hij luistert veel naar de grote Amerikanen, doet mee aan sessions in Sheherazade en dringt langzamerhand door tot de binnenlandse radio- en tv-orkesten.

1966
Povel speelt in de door Bertil Peereboom Voller en Henk Elkerbout opgerichte The New Sound Incorporated. Dit septet geeft schoolconcerten en verzorgt radio- en tv uitzendingen voor de TROS en AVRO. Povel doet mee aan het Internationale Concours voor Moderne Jazz in Wenen. De jury - met onder meer Cannonball Adderley en Mel Lewis - laten hem tot de finale doordringen. Cees Smal, Herman Schoonderwalt en Frans Elsen richten in 1966 het Hobby Orkest (later het Nederlands Jazz Orkest) op. Povel wordt hiervoor geïnviteerd als saxofonist en fluitist. Het orkest speelt voornamelijk in de nachtelijke uren en uitsluitend eigen composities en arrangementen.

1969
Met pianist Rob Franken gaat Povel naar München, waar hij kennis maakt met trompettist Dusko Goykovich, die hem vraagt voor zijn Summit Quintet, met o.a. drummer Philly Joe Jones. Het kwintet maakt enkele tournees door heel Europa.

1971
In 1971 valt Povel in voor de Amerikaanse saxofonist Johnny Griffin bij de legendarische Kenny Clarke / Francy Boland Big Band. Datzelfde jaar gaat hij een verbintenis aan met de Duitse bandleider Peter Herbolzheimer, bij wiens Peter Herbolzheimers Rhythm Combination and Brass hij vijftien jaar lang zal spelen en vele tournees, radio- en televisieoptredens en platenopnames maakt.

1972 - 1977
In 1972 speelt Povel het hele jaar in het beroemde orkest van Kurt Edelhagen. The Bohemia Jazzclub in Amsterdam organiseert de Muzikantenprijs. Ferdinand wint de tweede prijs, een jaar later de eerste prijs. In 1973 toert hij met de vermaarde bigband van trompettist Maynard Ferguson door de Verenigde Staten. Met deze band maakt hij ook enkele plaatopnamen. De gemeente Den Haag reikt in 1974 voor de eerste maal de Haagse Jazzprijs uit. De onderscheiding gaat naar Ferdinand Povel.