Het ‘geluk’ van Lavinia Meijer

Geluk. Daar lijkt het van buitenaf het meeste op. Opeens is Lavinia Meijer op vele plekken in beeld en krijgt ze laaiend lovende recensies voor haar laatste cd Visions (CCS SA 29709) met spannend werk van Britten, Patterson, Byrnes, Yun en Takemitsu. Het is het geenszins.

Achter deze omslag, die dankzij de Nederlandse Muziekprijs die Meijer vorig jaar uitgereikt kreeg in een stroomversnelling kwam, gaan jaren van doelgericht werken en investeren schuil. “In het begin van mijn studie was ik erg bezig om mijzelf te perfectioneren’’, zegt Meijer. “Totdat ik ontdekte dat de harp als solo-instrument bij het brede publiek niet zo bekend is. Ook programmeurs hadden vraagtekens bij een solorecital voor de harp. Ik heb mijzelf toen ten doel gesteld om de harp als solo-instrument bekend te maken. En dat is inmiddels een innerlijke drive.’’

Ze begon zichzelf steeds sterker te profileren en ontdekte al snel dat het naast de bekende visitekaartjes, websites (www.laviniameijer.com) en filmpjes op een medium als YouTube vooral ging om de sociale vaardigheid om mensen haar verhaal duidelijk te maken. “Daarbij heb ik mijzelf steeds meer vereenvoudigd.’’

Ze lacht. “Vroeger was ik heel verlegen. Maar omdat ik een harprecital als een onemanshow ben gaan zien, wilde ik ook contact met het publiek. Dat betekent dat ik praat over het instrument en de stukken die ik speel. In het begin leek het nergens naar en deed ik veel te moeilijk. Door feedback te vragen en te zoeken, heb ik veel geleerd. Je openstellen voor advies is het beste wat je kunt doen.’’

Lavinia Meijer werkt hard om het idee dat de harp altijd zoet en lieflijk klinkt, uit de wereld te helpen. Niet alleen met de muziek die ze speelt, maar vaak ook door een theatrale invulling. “Dat aspect kwam ik voor het eerst tegen toen ik met de dansgroep Leine & Roebana een project deed in het kader van de Nederlandse Muziekprijs. Opeens moest ik doorspelen terwijl dansers mijn harp helemaal scheef hielden en men mij vroeg te praten tijdens het spelen. Daar daagde het besef dat ik een heel podium tot mijn beschikking heb.’’

Met dat besef ging ze een partituur als Mosquito Massacre van de Engelse componist Paul Patterson te lijf. “In de partituur staan slechts een paar suggesties voor uitdrukking en beweging. Mede dankzij de suggesties van mijn man is het een hele act geworden. Toen ik het aan de componist liet zien en horen was hij erg enthousiast. Dat bevestigde mij weer in de regel dat ik ideeën die goed voelen gewoon uit moet voeren.’’

Paul Janssen