WERKEN IN DE WEBSHOP

In gesprek met componist Giel Vleggaar valt al snel de naam van Prince, de popgrootheid die doorstootte naar wereldwijde faam met muziek waarin toegankelijkheid en dansbaarheid moeiteloos hand in hand gingen met doordachte structuren. Het is een principe dat ook ten grondslag ligt aan de muziek van Vleggaar.

De middelen waar hij mee werkt zijn echter anders. Geen rockgroep die voornamelijk uit versterkte instrumenten bestaat; maar ensembles met veelal akoestische instrumenten, bespeeld door geschoolde musici. Ritme en melodie huppelen, dansen, smeren bedrieglijk zoete stroop om de mond. Stijlcitaten stellen zich al even schaamteloos bloot.

Zijn Pianoconcert, dat eind januari in première gaat in de ZaterdagMatinee, blijft trouw aan dezelfde uitgangspunten. Toch is er een verschil. Overduidelijke ontleningen aan bestaande stijlen zijn verdwenen. Het spel van uitdagen en plagen heeft zich verplaatst naar een ander, dieper niveau.
Net zoals zijn omgang met titels. Een generieke naam, in plaats van verwijzingen naar literatuur, films of composities, zoals Vleggaar totnogtoe gewoon was. De titels van de drie delen echter allitereren onderling én met de naam van het geheel. Dit geeft de indruk van een verinnerlijking over de hele linie. Met instandhouding van aanstekelijke toegankelijkheid, maar openlijker en heftiger dan voorheen gedreven door een vuur dat zich aan de luisteraar wil meedelen.

René van Peer