Pop
Projecten
Internationale muziekconventies
SXSW-verslag dag 4
De concurrentie op SXSW is moordend. Even een greep uit het programma. Op deze afsluitende zaterdagavond staat het volgende rijtje tussen 7 en 11 op de affiche bij Stubb's: White Lies, Engelands trotse 'neo wave' lijstaanvoerder in de albumcharts, arenarockers Razorlight en misschien wel hét artistieke hoogtepunt van SXSW P.J. Harvey & John Parish. En daar mogen onze eigen Pete Philly & Perquisite een eindje verderop in Buffalo Billiards het tegen opnemen. En dan staan ze ook nog eens back to back geprogrammeerd met Amerika's opkomende raptalent The Knux.
Alsof dat nog niet genoeg is, staat die ook nog eens in een club precies aan de andere kant van de straat, hemelsbreed zeg maar 30 meter van elkaar af. Je zou voor minder al in je broek doen van de zenuwen. Maar Pete niet. Als een ware rapper vindt hij zichzelf sowieso toch beter dan wie ook. Dat is nu eenmaal een ongeschreven wet in het genre. En misschien is het ook wel waar. Zijn zelfverzekerdheid is echt ongekend.
Als je kwaad zou spreken, zou je het hoogmoed noemen. Maar noem mij eens een rapper die niet hoogmoedig is. Die moet een andere baan gaan zoeken. Triangelspeler in een symfonieorkest bijvoorbeeld. Tjonge, Pete delivers! Perq ook trouwens. De band, op DJ Misha na wellicht, heeft moeite de explosieve Pete bij te houden. Hij is echt dynamite.
Het belachelijke vooroordeel als zouden Nederlandse acts in den vreemde uitsluitend Nederlands publiek trekken wordt weer eens keihard gelogenstraft. Een mannetje of 200 is er echt wel binnen in deze leuke tent waar op de benedenverdieping inderdaad biljart wordt gespeeld. Soms zelfs met de stootkracht van Tilli, excusez Philly. Dan is het voorbij. Niemand weet hoe het met The Knux is afgelopen. Ongetwijfeld ook goed. Het is per slot van rekening ook een rapper.
Vervelender is dat SXSW zelf ook is afgelopen. Het is een goede SXSW geweest voor de NL bands. Een groot winstpunt is dat er voor het eerst ook veel bands uit ons land op de feestjes overdag speelden. SXSW gaat maar over één ding: buying visibility. Dat is beslist beter gelukt dan voorheen. We worden als popnatie weer ietsje meer volwassen. Het lijkt misschien wat traag, maar Nederland groeit gestaag. Daar doen we het voor.
