Kane is jarig. De band rond Dinand Woesthoff (37) en Dennis van Leeuwen (38) viert het tienjarig bandjubileum met het vijfde studioalbum No Surrender. Ter voorbereiding doken de Hagenaars diep in de eigen bandgeschiedenis.

De geschiedenis van Kane begint in augustus 1999 als eerste single Where Do I Go Now verschijnt. Hoewel het nummer blijft steken op plaats 29 in de Top 40, schiet het album waarvan de single afkomstig is – As Long As You Want This – bij verschijning direct naar plaats 2 in de Album Top 100. De teller staat op dit moment op ongeveer 250.000 verkochte exemplaren.

Opvolgers So Glad You Made It (2001) en Fearless (2005) doen het ook goed, maar daarna komt de klad erin: het ambitieuze vierde album Everything You Want gaat slechts 50.000 keer over de toonbank. Een teleurstelling, vinden Dinand en Dennis, en daarom besluiten ze snel met album nummer vijf aan de slag te gaan.

Ter voorbereiding luistert het duo aandachtig naar hun eigen platen tijdens een luistersessie in Dinands tuinhuisje. Nu No Surrender in de schappen ligt, is het hoog tijd om de balans van het eerste banddecennium op te maken.

Die luistersessie, was dat afgesproken werk?
Dinand: “Nee. Na Everything You Want hadden we zoiets van: laten we nou eens alles terugluisteren en kijken wat we daar vinden. We waren teleurgesteld, maar tegelijkertijd waren we op een hele creatieve trip. Er was voor ons ook geen man overboord. You win some, you lose some.”
Dennis: “Tijdens zo'n luistersessie is het alsof je alle fotoboeken van je jeugd doorbladert. In 1999 kwam onze eerste single Where Do I Go Now. We waren zo groen als gras maar behoorlijk ambitieus en ook niet te beroerd om dat uit te spreken. Van As Long As You Want This waren binnen twee maanden 40.000 stuks verkocht, waarna we in een rollercoaster terechtkwamen. Als je het over de laatste tien jaar van onze levens wilt hebben, kun je gewoon die cd's opzetten. Dan weet je ongeveer hoe dat fotoboek eruitzag.”

Als je voor elke plaat één song en één foto uit dat denkbeeldige fotoboek zou moeten kiezen, wat voor foto's zouden dat dan zijn?
Dennis, lachend: “Op de eerste foto staan wij met de armen over elkaars schouders in de Volendam-studio's met de gouden microfoon van Marco Borsato!”
Dinand: “De eerste foto zou voor mij een foto zijn van die gasten die niets weten, maar superenthousiast zijn.”

En welk liedje symboliseert die periode?
Dinand: “Just Go. Kijk, we wonen een land waar je snoeihard wordt afgerekend op het moment dat je voor je ambities durft uit te komen. Dat liedje ging daarover. Vorig jaar was ik in Madrid met Ruud van Nisterrooy en hij gaf me een Real Madrid-shirtje met de tekst van Just Go erop. Hij vertelde me dat hij het nummer wel een miljoen keer gedraaid had toen hij van PSV naar Manchester United zou gaan en geblesseerd raakte. Toen hij een tijdje uit de roulatie was en dacht dat de hele boel uit elkaar zou knallen was Just Go zijn lijflied.”

Was het maken van de tweede plaat, So Glad You Made It, moeilijk?
Dennis: “Iedereen zei ons dat de verwachtingen hooggespannen waren, maar wijzelf waren gewoon vol vertrouwen toen we die plaat gingen opnemen.”
Dinand: “Destijds speelden we héél veel. Het eerste jaar 250 shows, daarna nog iets van 175 shows. Het tweede jaar speelden we ook overal en nergens. Mensen zeggen vaak dat het snel gegaan is met Kane, maar tijdens tours waren we al met die volgende plaat bezig.”

Welke foto hoort bij het tweede album?
Dennis: “Een foto in Ahoy op het moment dat er een enorme stoot regen naar beneden komt. Dat  gebeurde tijdens Rain Down On Me op de TMF Awards.”

En welk liedje?
Dinand: “Rain Down On Me was niet echt succesvol in de charts, maar het nummer is wel een eigen leven gaan leiden. Live is het een soort anthem geworden. Het nummer voelde voor ons als een volgende stap op weg naar onze eigen Ahoy-show.”

Tussen So Glad You Made It en Fearless zit eeb periode van drie jaar en zeven maanden. Welke foto hoort bij die periode?
Dinand: “Dat is denk ik een hele trieste foto.”
Dennis: “De zoutvlakte in Nevada?”
Dinand: “Er is te veel gebeurd in die periode. Het was een hele gekke periode, omdat het qua populariteit door het dak ging, maar we op persoonlijk vlak veel ellende hebben meegemaakt. Alles wat we deden stond in de krant; ons succes en zeker ook het overlijden van Guusje [Nederhorst – red.] maakten dat alles nieuws was.”

Wat deed die aandacht met jullie?
Dinand: “In die periode zat ik het liefst alleen thuis. Juist op dat moment, een paar maanden nadat Guus overleden was, kregen we een telefoontje uit Engeland van Sony BMG. Ze wilden Rain Down On Me gaan uitbrengen. Dennis zei tegen me: 'Het telefoontje waar we altijd al op gewacht hebben, komt uitgerekend nú'. Ik dacht dat het misschien wel het perfecte moment was om even niet hier te zijn. Het was heel dubbel: in artistieke zin was the sky the limit, maar tegelijkertijd zat ik in een hele diepe, donkere rouwperiode.”

Hebben de artistieke ontwikkelingen je achteraf gezien geholpen?
Dinand: “Zeker. Iets dat te gek is, helpt altijd. Maar tegelijkertijd is het jammer dat het allemaal juist in die periode gebeurde. Ondanks alles vind ik Fearless echt een hele goede plaat. Het gelijknamige nummer is bijvoorbeeld een heel fraai liedje. Je kan Kane helemaal niet tof vinden of helemaal te gek, maar Fearless is gewoon een goed liedje, daar kan je eigenlijk niet omheen.”

Drie jaar later komt Everything You Want uit. Welke foto hoort daarbij?
Dinand: “De foto dat wij in Philadelphia bij het Museum of Art staan. Toen we een paar uur vrij hadden, zijn we naar het museum gegaan. Ineens hadden we zoiets van: 'Fuck, dit zijn die trappen  waar Rocky oprent!' En het was koud, man! Maar we stonden er wel. We vonden dat we onszelf voor Everything You Want even helemaal moesten lossnijden. Oók van onszelf. De eerste sessie met een muzikant in New York was verschrikkelijk. Het zweet brak me uit. Ik zat enorm met mezelf te knokken. Types zoals ik doen alles meestal zelf. Dit keer zei ik tegen mezelf: 'Geef jezelf nou eens een rotschop en kijk wat er gebeurt als je jezelf dat ravijn indondert'.”

Hebben jullie een verklaring voor de tegenvallende verkoopcijfers?
Dinand: “Everything You Want bleek een moeizame trip. Wij kwamen met een volkomen andere flow binnen dan van ons verwacht werd. Soms zit je zelf op een bepaalde trip en vinden anderen dat je te ver doorgeslagen bent. Veel mensen vinden dat Kane moet klinken zoals Kane. Daar mag niet te veel van afgeweken worden. Als je dat wel doet, vraagt de hardcore base zich af waar je mee bezig bent en zeggen de mensen die altijd al negatief waren 'Zie je nou wel'.”

Welk lied zouden jullie kiezen voor deze plaat?
Dinand: “Somewhere Close. Al is het alleen maar om dat liedje nog maar eens onder de aandacht te brengen. Dat is een goed liedje, man, luister 't nou even een keer!”   

Is No Surrender een reactie op Everything You Want?
Dinand: “Voor mij is het geen reactie, maar het is wel getriggert door het succes – in negatieve zin – van de vorige plaat. De teleurstelling daarover zette ons met onze poten op de grond.”

Welk nummer ontstond na de luistersessie in het tuinhuisje als eerste voor deze plaat?
Dennis: “We hebben eerst allemaal losse ideeën opgenomen en op een cd gezet. Toen we in febrauri de oefenruimte in gingen zei Dinand: 'Jullie hebben allemaal dingen voorbereid, maar ik wil eerst even dit doen'. En dat was Love Over Healing, het nummer dat ook in de film Komt een vrouw bij de dokter zit. Toen we dat een keer of drie gespeeld hadden, zei Joost [Kroon, drummer – red.]: 'Dit nummer speelt zichzelf'. Het is uiteidelijk ook bijna in dezelfde vorm op de plaat gekomen.”

Welke foto hoort voor jullie bij No Surrender?
Dinand: “Ik vind de cover van de single wel een goede foto. 'We come in peace'.”

En welk lied?
Dennis: “Dat moet dan No Surrender zijn.”