Parafraserend op zeeheld Piet Hein: Ruben Hein, zijn naam is klein, zijn daden bennen groot. De kroon voor beste crooner op deze cd komt zonder meer toe aan Ruben Hein.

Frank Sinatra, Louis Armstrong en hun vele erfgenamen onder wie Harry Connick Jr mogen tevreden zijn. Denk niet dat we hier te maken hebben met de één of andere copycat. Allesbehalve. Niks slaafse navolging van de Grote Helden. Deze jonge zanger/pianist staat met beide benen in de moderne tijd. Hij zal je het zingen van de bekende standards besparen. ‘Ik wil absoluut iets nieuws bijdragen’, zegt hij op zeer besliste toon.

Zijn gevoel voor de muzikale actualiteit is onomstreden. De man zit ook niet zomaar in de liveband van ’s lands internationaal meest toonaangevende en vernieuwende hiphopgezelschap Pete Philly & Perquisite. Het mengen van allerlei stijlen is daar een dagelijkse bezigheid. Daar werkt Ruben Hein graag aan mee. ‘Kijk, van origine ben ik meer een jazzman, maar ik ga niks uit de weg hoor’, verzekert hij. Van het veel met anderen spelen – zo speelt hij ook in de band van cabaretier Hans Teeuwen – heeft hij veel geleerd, zowel op het muzikale als op het organisatorische vlak. Bovendien kan hij nu entertainen én ‘een beat bouwen.’

Het is nu de hoogste tijd om ook eens zijn ‘eigen ei te gaan leggen’, zoals hij het zelf uitdrukt. Dat zijn er meteen twee geworden, de jazzpop cross-over Fear en de prachtige pianoballad in z’n uppie Deaf, Dumb, Exposed. De opmaat voor een mooie carrière lijkt hier te zijn ingezet.