Berlijn, altijd maar weer dat Berlijn. Nu hangt het grote jazztalent Thomas Azier daar weer rond. Wat trekt toch zo aan die stad? ‘Ich bin ein Berliner’, sprak de Amerikaanse president John F. Kennedy opportunistisch bij zijn bezoek in de sixties aan de toen nog verdeelde Duitse wereldstad. In de seventies slechtten grensverleggende rockers als Lou Reed (Berlin) en David Bowie (Heroes) de Berlijnse muur. Inmiddels gevorderd in het nieuwe millennium zit tout le monde in Berlijn.

Waarom, waarom, waarom toch? Herr Azier, bitte, spreek u uit. ‘Via Leiden, Amsterdam, Groningen ben ik hier terechtgekomen’, blikt Azier terug. ‘Overal zat ik aan mijn plafond. Ik was op zoek naar meer diepgang. Berlijn is zo anders, ik voelde het direct’, heft hij een lofzang op de hoofdstad van het verenigde Duitsland aan.

Berlijn als het New York van Europa zeg maar? Ja zoiets! ‘Man, het is dé culturele stad,’ zegt hij vol bewondering. ‘Overal waar je loopt, gaat of staat, is kunst. Elke straat heeft wel z’n eigen theatertje, podium of galerie.’ Berlijn is de inspiratie, en Azier is geïnspireerd. ‘Het ademt hier ’t sfeertje van het artiestenbestaan. Iedereen is blut. Ik ook. Maar elke dag sta ik vol hoop op.’

In zijn piepkleine kamertje, ongetwijfeld verhuurd door een vrekkige hospita, knutselt Azier dagelijks op de computer met vaste hand aan zijn popjazzbouwsels, de tracks I Can’t en Away Too Long bijvoorbeeld. ‘Ik streef naar de compactheid van de pop, de rauwheid van de ouwe soul, het experiment van de jazz en de ballen van de hiphop.’ Waar? In Berlijn!